نویسنده‌: صهیب بهرامیان

توجّه: این سناریو که‌ در اصل برای درست کردن «انیمیشن» نوشته‌ام، کاملاً خیالی و غیرواقعی است.

ما در خانه چای می‌نوشیدیم که صدای رفت و آمد طبقه‌ی بالا گوشها را آزار می‌داد. پدر گفت: صهیب ببین این همه سر و صدا چیست؟
مادر گفت: چه کار داری همسایه‌ی طبقه‌ی بالا می‌خواهند از این جا بروند. دارند وسایل‌شان را جمع می‌کنند. پدر گفت: چرا از این جا می‌روند؟ مادر در پاسخ او گفت: من چه می‌دانم حتماً جایی از این جا بزرگتر خریده‌اند. بعد مادر گفت: صهیب برو یک بسته ماکارونی بخر، امشب مهمون داریم. صهیب گفت: کی؟ مادر گفت: خونه‌ی عمه‌ات.
دو روز بعد صهیب پرده را کشید هوا آفتابی بود.
یک وانت هم پر از وسایل دم در پارک کرده بود. صهیب هم زود گفت: مادر مادر! همسایه‌ی جدیدمان آمدند آنها الآن وسایلشان را به خانه‌ی خود می‌برند. صهیب زود رفت کنار در. در را باز کرد یک پسر همسن و سال خودش آن جا بود. سلام کرد و گفت: شما همسایه‌ی جدید ما هستید؟ من اسمم صهیب است. پسر هم گفت: من هم اسمم نیما است. ناگهان مردی آمد و گفت: نیما بیا کمکم کن تا جعبه‌ی کامپیوتر را بردارم. نیما گفت: چشم پدر. صهیب هم در را بست.

         اولین روز زمستان بود. خانواده‌ی ترابلسن وقتی که از خواب بیدار شدند، پرده‌‌ها را کنار زدند. برف تمام شهر را پوشانده بود. بیلی که پسر خانواده بود فریاد کشید: هورا، هورا. همه خوشحال بودند بیلی و خواهرش ماریو زود صبحانه خوردند و لباس‌‌هایشان را پوشیدند و از خانه بیرون رفتند. آن‌‌ها کمی روی برف‌‌ها سرسره‌بازی کردند، اما ناگهان صدای عجیب و غریبی آمد. اژدهایی از آتش ساخته شده از درون برف بیرون آمد. تمام بچّه‌‌ها فرار می‌کردند. بیلی و ماریو هم همراه با بچّه‌‌های دیگر فرار می‌کردند.
ناگهان ماریو روی یخ‌‌ها سر خورد و به زمین افتاد اژدها به ماریو حمله کرد که او را بگیرد امّا قبل از رسیدن اژدها به ماریو، بیلی یک گلوله برفی به سوی اژدها پرتاب کرد.
وقتی که گلوله به اژدها برخورد کرد اژدها فریاد بلندی کشید. فریاد اژدها آن‌قدر آزاردهنده بود که بیلی بیهوش شد. وقتی که بیلی به هوش آمد. در بیمارستان بود. همین که به هوش آمد خبر نگار‌‌ان وارد اتاقش شدند و به حرف هیچ کس هم غیر از بیلی توجّه نمی‌کردند. آن‌‌ها از بیلی می‌پرسیدند که اژدها چه شکلی بود و... بعد از ظهر یک مرد می‌خواست با بیلی ملاقات کند. اما پرستار‌‌ها نمی‌گذاشتند که او وارد اتاق بیلی شود. مرد با نگاه کردن به چشم پرستار او را تبدیل به مجسّمه کرد.

سوهه‌یب به‌هرامیان

له‌ ئه‌وه‌ڵین ڕۆژی زستانه‌وه‌ کاته‌ک که‌ له‌خه‌و هه‌ڵده‌ستم، ئه‌وه‌ڵین کارم ئه‌وه‌یه‌ که‌ ده‌ڕۆم چاو له‌ ده‌رێ ده‌که‌م؛ به‌ ئومێدی ئه‌وه‌ی که‌ که‌مه‌ک به‌فر ببارێ. ئه‌مما حه‌موو جارێ به‌جێگای به‌فر، عه‌رزی ویشک ده‌بینم یان عه‌رزی ته‌ڕ. له‌بیرمه‌ ساڵی پێشدا هه‌ر ئه‌و وه‌ختانه‌ بوو که‌ له‌گه‌ڵ خوشکه‌که‌م "ئاده‌م به‌فری"یمان چا ده‌کرد. له‌ مه‌دره‌سه‌ شه‌ڕه‌تۆپه‌ڵه‌مان ده‌کرد یان ده‌ستی یه‌کترمان ده‌گرت‌وهه‌ڵده‌هاتین. چه‌ند ڕۆژیش هه‌ر له‌به‌ر به‌فربارین نه‌ڕۆیشتینه‌ مه‌دره‌سه‌.

ئه‌وڕۆ فه‌قه‌ت نۆزده‌ رۆژی ماوه‌ جستان ته‌واو بێ، دوعا ده‌که‌م که‌ له‌و نۆزده‌ ڕۆژه‌دا‌ که‌مێك به‌فر ببارێ، ده‌نا ئه‌من تا ساڵێکی دیکه‌ ته‌حه‌مول ناکه‌م.

یک داستان واقعی
واقعاً الآن من دوست دارم که کامپیوتر خانه‌یمان برایش اتفاقی بیفتد که تا پنج ماه درست نشود. چون من صبح می‌روم به مدرسه بعد از ظهر که به خانه برگشتم؛ پدرم بعد از پنج دقیقه به‌مدرسه می‌رود. وقتی که به خانه هم برمی‌گردد. می‌شینه پشت این کامپیوتر. کامپیوتر یا اینترنت خانواده‌ی دوم پدرم هستند.
می‌تونم بگم که من در روز 4 ساعت یک همکلاسی‌ام را می‌بینم؛ حتی کمتر از این  پدرم را می‌بینم. وقتی که شیفت بعد از ظهر می‌شوم اگه زنگ خانه را می‌زنم می‌گویم به احتمال 100% پدرم پشت کامپیوتر است.
سؤالی ازش می‌پرسم: جواب نمی‌دهد که نمی‌دهد، کمی تماشایش می کنم. لطفاً «گ» را با زبان کردی و با تلفظ اشنویه‌یی بخوانید. «گیانه چت ده‌وێ؟» آنقدر عصبانی می‌شوم! حتی وقتی که مهمان به خانه‌ی ما می‌آید وقتی که احوالپرسی کرد، دوباره بلند می‌شود و پشت کامپیوتر می‌نشیند.

لازم است بدانید که من امسال تیم خودم را عوض کردم. الآن من یکی از طرفداران تیم پیروزی هستم. فقط بخاطر علی کریمی و کریم باقری وا قعاً عالی بازی می‌کنند.

هرچند که استقلال اول است و پیروزی چهارم؛ اما دوباره پیروزی هستم. راستی ما هم در منطقه‌ی خودمان تیمی داریم که اسمش : اندیشه است؛ چون آپارتمان‌ها اسمشان کوی اندیشه است، ما هم این تیم را اندیشه نامیده‌ایم. زمین بزرگی داریم تقریباً 60متر عرض دارد و10متر هم طول بزرگ است و دروازه دارد البته فکر نکنید که دوازه میله دارد سمت چپ دیوار و سمت راست هم با دو سنگ.

دروازه‌هایمان هریکی 3قدم متوسط عرض دارند و طولشان هم 2 متر است. بازیکنانی که در مسابقات شرکت کرده‌اند:

دروازه بان: رامین کاک اللهی پنجم ابتدایی،

دفاع: دیاکو شمامی اول رهنمایی.

حمله: فریاب سلیمانی دوم راهنمایی.

حمله: دیاکو خالقی پنجم ابتدایی.

البته بچه‌های دیگری هم هستند که توانایی این کار را ندارند. مثل من، که تعویض هستم دیار کاظمی هم با من و نیما بازیار هم. پرهام ادهمی نیما محمودپور و رضا هم که سالها بعد چشمشان به میدان بازی می‌افتد. تا الآن دو بازی را برده‌ایم و هیچ بازی را هم نباخته‌ایم.

اولین بازیمان با کوی اندیشه‌ی 2 بود که 8-5  آنها را شکست دادیم.

دومین بازی هم کاملاً خودمان را آماده کرده بودیم. جمعه این بازی را شروع کردیم. نیمه‌ای 30 دقیقه و آنها را 10-5 شکست دادیم.

آمار بازیکنان کوی اندیشه:

فریاب سلیمانی	100درصد	دوم راهنمایی
دیاکو خالقی	100 درصد	پنجم ابتدایی
دیاکو شمامی	95درصد	اول راهنمایی
رامین                     کاکه‌اللهی	89درصد	پنجم ابتدایی
رضا رام	81 درصد	اول راهنمایی
صهیب بهرامیان	80 درصد	چهارم ابتدایی
دیار کاظمی	79درصد	چهارم ابتدایی
نیما بازیار	79درصد	سوم ابتدایی
نیما محمودپور	70درصد	چهارم ابتدایی
پرهام ادهمی	60درصد	سوم ابتدایی

 هیئت امنا گفته بودند که برایتان یک زمین فوتبال درست می‌کنیم اما بچه‌ها گفتند: الآن که پول ندارند یک چراغ گاز برای نگهبان بخرند چطور می‌توانند برای ما زمین درست کنند. البته ما خیلی وقت که روی آسفالت فوتبال نکرده‌ایم. فقط روی چمن. این چمن‌ها را برای زیبایی گذاشته بودند اما ما در آن فوتبال می‌کنیم و خیلی هم از روی آسفالت بیشتر کیف دارد. مردان و زنان زیادی بر علیه ما شکایت می‌کنند اما ما به حرفهایشان گوش نمی‌دهیم و اگر دنبالمان هم آمدند فرار می‌کنیم.

اولین نفر: رحمان امین پور! مردی 55 ساله که خیلی هم تند می‌دود و شانس ما هیئت امنا هم است.

دومین نفر: سحر با شوهرش عطا فقط فحش می‌دهند!

سومین نفر: بابک مردی 120 کیلویی و  با ادب با پیکان قراضه‌اش.

چهارمین نفر:آقای خیاطی خیلی از خودش تعریف می‌کند و به ما درس ادب می‌دهد می‌گوید: وقتی همسن شما بودم می‌رفتم و درس می‌خواندم و الآن نگاه کنید چقدر ثروتمند هستم؟

در یک خانه‌ی  یکخوابه زندگی می‌کند آن هم اجاره‌نشین.

ماشینی دارد تمام سرعتش 50  است.

صهیب بهرامیان

روزی روزگاری گنجشکی جوان در جنگلی زندگی می‌کرد. تمام حیوانات جنگل او را دوست داشتند. امّا گنجشک خیلی فراموش کار بود.
وقتی که حیوانی با او قراری می‌گذاشت و می‌گفت: ‌که من امشب به خانه‌ات می‌آیم می‌گفت: ‌باشه اما شب با خیال آسوده می‌گرفت و می‌خوابید. حیوان هم پشت در می‌ماند.گنجشک هم از این موضوع  خیلی ناراحت بود او دوست داشت که حرف‌ها واتفاقات را هرگز فراموش نکند. امّا این فقط یک خیال بود.
مسابقه‌ای برای فراموش‌کاران جنگل گذاشته شد.
ده نفر فراموش کار شرکت کرد گنجشک می‌گفت: ‌مطمئن هستم که من از همشون فراموش کارتر هستم پس این مسابقه را می‌بازم و در آن شرکت نمی‌کنم. معلم آقا گنجشکه آقای جغد نام داشت.آقای جغد خودش یک وقت فراموش کاری بوده هر چیزی را که بهش می‌گفتند: ‌بعد از یک دقیقه فراموش می‌کرد امّا او هم در مسابقه‌ای مانند این مسابقه شرکت کرده بود و این فراموش کاری‌اش را از بین برد.

هه‌ی لایه‌ لایه‌ 2
پێم خۆشه‌ دایه‌

من لایه‌لایه‌

خۆراكه بۆ رۆح

هه‌ر ئه‌و هه‌وایه‌

هه‌ی لایه‌ لایه‌

هه‌ی لایه‌ لایه‌



شه‌وگار دره‌نگه‌

خه‌و چاوی گرتووم

دایكم به‌ ئاهه‌نگ

پێم‌وایه‌ خه‌وتووم

هه‌ی لایه‌ لایه‌

هه‌ی لایه‌ لایه‌



ما مثل هرسال به یک سفر رفتیم. اوّل به اورمیه خانه‌ی عمویم رفتیم. دو روز را در خانه‌ی آن‌ها ماندیم. عمویم بیشتر سرکار بود پدرم چند بار به بازار رفت یک بار هم مرا برد. من و پسر عمویم شاهو که 4 سال از من کوچکتر است بازی سیدی یا بازی شمیربازی می‌کردیم.

یکی از این دو شب خانواده‌ی خاله‌‌ام یعنی خواهر مادرم به خانه‌ی عمویم آمدند چون آن‌ها هم خانه‌یشان در اورمیه است. راستی عمویم خانه‌ی تازه خریده بودند.

( مبارک)(مبارک)

یک شب دیگر هم کنار آن‌ها ماندیم و فردا صبح به خانه‌ی خاله‌ام رفتیم. خانه‌ی خاله‌ام مهمان داشتند.

یک پسر خاله‌ی دیگر من هم آنجا بود، او در دانشگاه

جامع علمی کاربردی، اورمیه درس می‌خواند و اسمش هم کاک صلاح است. مهمانهای آنها 3 نفر بودند. کاک صلاح  بعد از نهار به اشنویه برگشت. پسر خاله‌ام اسمش امین است. با امین و اوین و بچه‌ای دیگر بازی می‌کردیم بازی این طوری بود من بچّه‌ها را می‌ترساندم و آن‌ها هم فرار می کردند شب دوّم به پارکی به نام پارک تخم‌مرغی رفتیم. آن‌جا از آن شلنگ بود که می‌چرخند و زمین را آب می‌دهند.

آن‌جا با دو پسر خودمان را با آب خیس خیس کردیم خیلی شب خوبی بود.

پنجشنبه ساعت دوازده خانواده‌ی دوست پدرم كاك كامران از اشنویه به خانه‌ی ما آمدند. كاك كامران پسری دارد به نام معید كه من از بچگی با او دوست هستم. وقتی كه آنها وارد خانه شدند پدرم حسابی آنها را خوشآمدگویی گفت. من و معید به بیرون رفتیم فردین همسایه ما یك گنجشك گرفته بود .فردین آن گنجشك را ول كرد گنجشك فرار كرد و افتاد توی میله‌های كنتور آب خانه ها ما خیلی زحمت كشیدیم تا گنجشك را از میله ها دربیاوریم امّا نتوانستیم فردین به اشكان كه یك بچه‌ی كوچك است
گفت: تو دستت را در آن جا فرو ببر و گنجشك را دربیاور.
اشكان گنجشك را از آن جا درآورد .شنبه ساعت پنج و نیم به پارك ساحلی رفتیم و سوار قصر بادی شدیم مادر معید گفت: و قتی كه از قصر سر می خورید دست تان را بلند كنید. من و معید دستمان را بلند كردیم تا اصطكاك كمتری داشته باشیم. اما ما وقتی دست‌مان را بلند كردیم خیلی وحشتناك بود من روی تیوب افتادم؛ معید هم فریاد می‌كشید برو كنار؟

معید هم با سرعت زیاد روی من افتاد. بعد كاك كامران دو بلیط موتورسواری هم برای ما گرفت اول معید سوار شد كمی جلو رفت و خودش را به جدول زد معید سه دور زد من هم همین طور.

نویسندگان صهیب با همکاری مبین احمدنژاد

ساعت هشت بعد از ظهر خانواده‌ی دایی‌ام به خانه‌ی ما آمدند. همراه آنها پدربزرگم به همراه مادر بزرگم هم بودند.

وقتی آن‌ها به خانه‌ی ما آمدند چهارشنبه بود. معرفی اسم پسر آن‌ها مبین و اسم خواهر بزرگترش فایزه و اسم خواهر كوچكتر ساجده بود. اسم پدربزرگم اسماعیل دایی‌ام جعفر زن دایی‌ام ریحان و مادربزرگم خدیجه.

ماجراها

(1)اسكیت چند ساعت گذشته بود ساعت 10 شب بود كه در بالكن بودیم و بیرون را تماشا می‌كردیم منظره‌ی زیبایی بود. ناگهان ساجده گفت:

مبین تماشا كن صهیب اسكیت دارد. فردا صبح مبین اسكیت را برداشت و از بالكن به بیرون برد. مبین آنقدر اسكیت كرد كه داشت كم‌كم یاد می‌گرفت. فایزه هم آنقدر با اسكیت راه رفت كه كم‌كم داشت یاد می‌گرفت.

(2)یواشكی ميوه خوردن:  ساعت 11 شب من به مبین گفتم امشب وقتی كه همه خوابیدند ما به سراغ یخچال می‌رویم مبین گفت: از یخچال چی درمیا‌ری؟ من گفتم : آلبالو، گیلاس، زردآلو و هلو.

شب من و فایزه و مبین آماده بودیم اما خواهرم اوین تا ساعات دو شب نخوابید ما یك كم دزدی كردیم اما كم.

(3)استخر پنجشنبه

من و مبین پدرهایمان را وادار كردیم كه به استخر برویم. اوّل پدرم گفت: ساعت دو بعد گفت: ساعت سه و نیم بعد ساعت چهار به استخر رفتیم. ما آنقدر در صف ایستادیم تا نوبتمان بیاید. ساعت چهار رفته بودیم ساعت شش و نیم به استخر رفتیم. چون تا آن وقت سانس دوم تمام نشده بود. وقتی به استخر رفتیم پدرم، مبین و دایی‌ام خیلی خوب شنا می‌كردند اما من می‌ترسیدم؛ خیلی خوب بود.

پدرم گفت: دیگر حرف استخر را نزن چون دیدم چطور شنا می‌كردی.

(4)سیندرلا 3 وقتی فایزه فهمید كه من سیندرلای سه دارم افتاد به جونم و گریه می‌كرد كه سیندرلا را برایش پیداكنم آن را پیدا كردم اما جوری گریه می‌كرد كه سیندرلا را برایش انداختم توی سیدی رم تا تماشا كند.

خدا را شكر كه امسال هم در امتحانات قبول شدم -هرچند كه معلمم خیلی بد بود- اما خودم تلاش كردم و قبول شدم.

نوبت اوّل                               نوبت دوّم با ضریب دو

 20                 قرآن                      40

 20                تعلیمات دینی           40 

20                 املاء                      40

19                 انشاء                    40

20                 قرائت فارسی         40

20                 تعلیمات اجتماعی    40

19                 ریاضیات                40

19                 علوم                    40

20                 ورزش                  40

20                  هنر                    40

معدل نوبت اوّل      70/19

معدل نوبت دوّم         20

جمع نمرات            400

انضباط                   20

                    معدل كل: 90/19

خدا را شكر می‌كنم امیدوارم بقیه‌ی بچه‌های كلاس سوم و بچه‌های پایه‌های دیگر هم قبول شوند.

بعد از روزها برنامه‌ریزی قرار بود امروز یكشنبه به استخر برویم. من و پدرم به استخر رفتیم گفتند تعطیل است از آن‌جا به بازار رفتیم. پدرم سه تا از دوستان همکلاس دبیرستانی خودش را هم دید. بعد از آن‌ها جدا شدیم و به كتابفروشی رفتیم؛ به پدرم گفتم: پدر برای من كتاب داستان می‌خری؟ پدر گفت: بلی.

در كتابفروشی دو كتاب بود كه من بهشان علاقه داشتم:

اوّلی:قصّه‌های مجید قیمت: 6000تومان             

دوّمی: قصّه‌های صمد قیمت:3500تومان

من یك كم از قصّه‌های مجید را خواندم هیچی ازش حالی نشدم. اما قصّه‌های صمد را خواندم برام جالب بود؛ آن‌را انتخاب كردم. تا الآن دوتا از قصّه‌هایش را خوانده‌ام یكی از آنها اسمش ماهی سیاه كوچولو است و دیگری اسمش الدوز و كلاغ‌ها است. قصه‌ی اول یه‌ کم سیاسیه‌. می‌گویند صمد آنرا نه‌ برای بچه‌ها بلکه‌ برای بزرگترها نوشته‌ است! صمد چهل سال پیش از دنیا رفته‌ است. پدرم می‌گوید صمد با دوچرخه‌ به‌ روستاها و دهات می‌رفت و کتابهای داستان را به‌ بچّه‌ها می‌داد.

اما حیف باز  هم نشد به استخر برویم دو هفته است داریم برنامه‌ریزی می‌كنیم كی به استخر برویم. اما از اینکه‌ این کتاب را خریده‌ام خوشحالم.

من چند سالی است كه هیچ برنامه‌ای نداشتم، من در فصل تعطیلات صبحها معمولا ساعت10 از خواب بیدار می‌شدم ‌و در فصلهایی که‌ به‌ مدرسه‌ می‌رفتم همیشه چند دقیقه‌ای دیر به مدرسه می‌رسیدم.

اگر از مدرسه برمی‌گشتم تا ساعت 11 در بیرون بازی می‌كردم. اما این بار برای خودم برنامه‌ای درست كردم آن را چاپ می‌كنم و به دیوار اتاقم می‌چسپانم و هر روز آن را تكرار می‌كنم.

برای اولین بار در بوكان استخر سرپوشیده‌ای درست شده است كه نام آن مقبل هنرپژوه است، خودتان می‌دانید كه مقبل هنرپژوه‌ یك صخره‌نورد بود و 7 ماه پیش در بوكان در یكی از دیدنی‌ترین جاهای بوكان كه اسمش برده زرد است، در حال صخره‌نوردی افتاد و بعد از ده‌ روز بیهوشی فوت کرد.

پدرم می‌گوید: مقبل هنرپژوه در هنرستان ‌شاگرد من بود، او در رشته‌ی الكترونیك درس می‌خواند. چند هزار نفر برای تشییع جنازه‌ی مقبل به كوه برده زرد رفتند.

بیشتر مردم كاغذ‌هایی به دست گرفته بودند كه روی آنها نوشته شده بود:  "ما نمی‌دانستیم كه برده زرد از هیمالایا  بلندتر است."

من و پدرم یك هفته است كه قرار است به آن استخر برویم اما هر روز پدرم به بهانه‌های مختلف می‌گوید: امروز نه، فردا.